The end.
Beste lezers,
op dit moment ben ik op Chicago International Airport. Heb de eerste vlucht erop zitten en moet nu nog de langste etappe uitzitten die naar het mooie Amsterdam. Het avontuur zit er dan ook zo goed als op en moe maar zeer voldaan schrijf ik nu dit verhaal.
De laatste tijd in Vancouver was fantastisch, de zon scheen volop hetgeen een welkome verandering was na alle regen. Heb vooral veel tijd doorgebracht met Ramona en Nico. Zo heb ik onder andere 14km hardgelopen waar ik drie dagen later nog spijt van had en hebben Nico en ik een mooie fietstocht gemaakt langs de haven. Ik heb dus ook nog wat meer van Vancouver gezien dan enkel de bergen, mijn bed en de kroeg.
Nico ging de 19e weg naar Toronto ( vier dagen in de trein ) en dit liet Ramona en mij alleen achter. Iedereen was namelijk al naar huis van Cypress. Niet erg natuurlijk want we hebben een fantastische tijd samen gehad. Eerst twee dagen in Whistler en daarna zijn we naar Vancouver Island geweest voor vier dagen. Vancouver Island is schitterend en het weer was simpelweg perfect. Hebben veel gefietst en een beetje rondgelopen in en rondom Victoria de hoofdstad. Ik zal de foto’s spoedig online zetten. De laatste dagen waren natuurlijk een beetje raar, aan de ene kant geniet je volop van alles wat je ziet en doet maar de wetenschap dat je naar huis gaat en elkaar moet verlaten is minder. Het afscheid vandaag was dan ook zwaar klote, maar goed dat hoort er bij natuurlijk. We concludeerden beiden dat de beste tijd de tijd was die we samen hebben doorgebracht en dat is ook echt zo.
Nu zit ik dus op het vliegveld lekker dom te wachten on mijn vlucht, hoe klote het afscheid van Canada ook was, ben ik toch wel blij om weer huiswaarts te keren en iedereen weer te zien. Natuurlijk zal ik sommige dingen missen van Canada maar na vijf maanden is het tijd om weer terug te gaan.
Ik heb hier de tijd van mijn leven gehad en heb geen seconde spijt van de beslissing om een jaar vrijaf te nemen van de studie. Naast het feit dat ik een betere skiër en zelfs snowboarder ben geworden heeft dit avontuur me ook veel andere dingen geleerd die ik nooit had geleerd in de studiebanken.
Ik wil iedereen bedanken voor alle steun en leuke reacties, speciale dank aan mijn ouders en lieve zus die mij ook in mindere tijden altijd bijstonden. Ook nog een speciale vermelding voor Karin voor haar altijd enthousiaste en hartverwarmende reacties. Ik hoop dat jullie een beetje genoten hebben van mijn verhalen ook al was de spelling soms ( altijd ) slecht.
Dit was mijn laatste verhaal.Nogmaals bedankt voor het volgen en reageren op mijn verhalen. En ik hoop jullie alleen te zien dinsdag avond op de oude velperweg nummer 25.
Groeten uit de Verenigde Staten dit maal.
Tot snel!
Laatste loodjes.
over twee weken zit het avontuur er hier op, ik ben dus zo langzamerhand toe an de laatste loodjes. Het spreekwoord luidt dat deze het zwaarst zijn maar hier is absoluut geen sprake van. Het werk zit er namelijk sinds een week op en dus heb ik nu zeeën van tijd om te doen wat ik wil.
Heb veel van mijn vrije tijd besteed aan het skiën op Cypress Mountain, er was namelijk veel sneeuw gevallen en dus moest er weer geskied worden. Ik had bewust wel wat dagen rust genomen want na een seizoen lang skiën en werken begon het lichaam toch een beetje te protesteren. Mijn skiën is echt drastisch verbeterd en heb goed gevoel als ik nu op de ski's sta, nog veel beter dan in het begin/midden van het seizoen.
Vorige week stond ook in het teken van afscheid nemen en van feestjes. Omdat veel staff al was ontslagen omdat het seizoen ten einde loopt waren er de afgelopen week veel afscheidsfeestjes. Natuurlijk heb ik ook mijn opwachting gemaakt op deze feestjes hetgeen uitermate gezellig was. Op zondag avond was het afscheidsfeest van Adam een Engelsman en een ongekende zuiper, hij vond het nodig om nog even een 'Pitcher Challenge' te doen, hetgeen erop neer kwam dat je een pitcher bier moest drinken in 25 minuten. Iedereen deed dit soeverein want na een seizoen als skileraar werken kan iedereen er wel wat van. Maandag was het dan tijd voor de 'Snow School Party' met onder andere wat prijzen voor beste instructor en dat soort ongein. Het was vooral een feest om iedereen nog een keer te zien en het seizoen in stijl af te sluiten. Robert onze supervisor was hofleverancier qua bier betrefd dus dat was weer top geregeld. De avond werd natuurlijk afgesloten in The Cellar waar Mountain Madness wederom plaats vond. Woensdagavond was dan het feest voor de gehele berg en je moest in prom style komen. Ik dus op zoek naar een pak en samen met Nicolas had ik een pak gevonden voor 20$. Was een top avond met goede muziek en dito sfeer. Na het feest was er geen bus meer naar mijn huis dus moest ik bij Nicolas op de kamer slapen op de grond. Maar na 5 maanden zonder echte luxe ben je daar wel aan gewend.
Die volgende dag heb ik de hele dag geskied, om vervolgens die zelfde avond op een kleine ski trip te gaan samen met Merijn, Marlies ( Nederlandse skileraar )en nog een leraar. Dus met drie Nederlanders. De trip was nog niet begonnen of er ging al iets fout, ik had mijn ski's en schoenen mee genomen in de Cypress bus maar ze eruit halen kwam niet in me op. Toen de busmaatschappij gebeld en mijn ski's en schoenen staan keurig op Cypress. Ik had dus wel geen uitrusting voor de trip, een beetje zuur was dat wel. We zijn naar Manning Park geweest, Merijn had daar een vriend en we konden daar verblijven en goedkope tickets krijgen. De eerste dag was super, veel verse sneeuw en een strak blauwe hemel. Het is een klein gebied maar wel met veel terrein en uitdaging. Die avond afgesloten in de bar om vervolgens rond 12 uur het bedje in te duiken, er moest immers nog een dag geskied worden. Ik heb die dag niet geskied maar gesnowboard. Met twee snowboardleraren om me heen kreeg ik veel tips en dus gratis les. Ze stonden allemaal versteld hoe goed ik het deed en ik ben nu heel stabiel op de blauwe pistes. De volgende dag zijn Merijn en ik zelf terug gereden naar Vancouver, Merijn moest zijn vrienden oppikken van het vliegveld en ik zelf ging terug naar mijn huis. De rest van hun inclusief Merijn en zijn twee vrienden gaan tien dagen van resort naar resort om lekker te skiën en te boarden.
Ikzelf ging niet mee want ik heb hier in Vancouver nog genoeg dingen te doen, zo spendeer ik veel tijd met Ramona en niet alleen op de ski's. Zo zijn we naar downtown geweest en naar het strand, heel gezellig allemaal. Deze week gaan we twee dagen naar Whistler om daar even lekker te skiën. Vanavond ben ik naar de film geweest met dezelfde Ramona en Nicolas, de film genaamd Arthur was hilarisch. Morgen gaan we met zijn allen de stad in en dan samen eten en dan wellicht even ons gezicht laten zien op mountain madness.
De laatste twee weken zullen in het teken staan van vooral genieten van de tijd die ik nog heb zowel op ski's als zonder ski's. Misschien ga ik nog naar Vancouver Island maar dat zien we allemaal wel. Ik ga over drie dagen dit huis uit en ga dan naar downtown toe in een kamer van een vriend die twee weken in Mexico is.
Groetjes uit Canada en tot snel.
Laatste maand.
nog een maand in Canada en dan zit dit geweldige avontuur erop. De laatste maand zal bestaan uit een beetje werken en misschien nog wat leuke tripjes hier en daar. Maar kan nu nog niets plannen want weet niet tot wanneer ik nog mag werken.
De laatste twee weken waren bijzonder, eerst hoefte ik nog maar drie dagen te werken hetgeen een beetje vervelend was om vervolgends de andere week weer zes dagen te werken. Afgelopen week mocht ik dan eindelijk mijn opwachting maken in de echte skischool, dus niet alleen kids. Eerste les was gelijk een vrouw van in de vijftig, sta je dan als Nederlands jochie van 19 een beetje een vrouw die je moeder had kunnen zijn vertellen wat te doen. Gelukkig ging de les heel goed en was mevrouw content. Daarna vier uur lang kids lesgegeven wat leuk was en wederom goed verliep. Het was inmiddels alweer vier uur en normaal zit mijn dag er dan op, nu moest ik echter nog een uurtje privé les geven aan een volwassen vent van wederom +- 50 jaar. Het was echter de slagroom op de taart want onder mijn hoede nam meneer in een uur wel drie stappen vooruit, echt fijn om te zien. Al met al een zware dag ( bijna zeven uur achter elkaar les geven ) maar wel het hoogtepunt op het gebied van lesgeven.
Het is nu vrijdag en heb zeven dagen werk achter de rug, vandaag had ik dan eindelijk een rustdag en heb die besteed met het ontvangen van een massage want mijn rug en nek stonden op het punt van instorten na alle fysiek zware arbeid. Het Chinese dametje vond wel dat ik heel erg lang was, dat was ze niet gewend. Nu zit alles weer op de goede plaats en zijn we weer klaar voor een weekend in de skichool. Ben ook nog naar de bios geweest met Merijn, naar the adjustment bureau echt een leuke film. Al met al een lekkere rustdag.
Hoogtepunten deze afgelopen waren de feestjes, Annemiek een Nederlandse skilerares nam afscheid en dit werd groot gevierd bij haar thuis, het was tevens St paddy day dus iedereen moest aan de zuip. Zelf ben ik de lulligste niet en gaf natuurlijk gehoor aan deze Ierse traditie. De weg terug was wel een heel avontuur want er waren geen bussen meer naar mijn huis, via een omweg is het me dan toch gelukt om thuis te komen. Een paar dagen later had ik zelf wat vrienden uitgenodigd en gingen we bij mij thuis wat drinken, was een gezellige avond en Tomas de Tjech was weer lekker dronken tot groot ongenoegen van de aanwezige dames want Tomas weet zich maar moeilijk te gedragen na het drinken van een x aantal biertjes.
Gisteren had ik nog iets bijzonders meegemaakt, het in één ruimte bivakerenmet maarliefst vijf Oosterburen. Ik was namelijk uitgenodigd om bij Ramona en Nicolas ( collega's ) te komen eten, samen met 3 andere Duitsers zouden we dan wat gaan eten. Ik kwam gewapend met zes Duitse biertjes aan wat zeer gewaardeerd werd. Het eten was natuurlijk leuk maar ik kwam vooral voor Ramona, er hing al een tijdje wat in de lucht maar afgelopen week hadden we al gedate en sindsdien is het contact zeer nauw geweest. Maar in al die tijd is er niets meer gebeurd dan een beetje flirten en dat soort ongein. Maar de vonk is nu toch echt overgeslagen en denk dat we beide wel gek op elkaar zijn. Natuurlijk wel ongelukkige timing met nog maar een maand te gaan maar goed we zien het wel. Ik ben dom dat ik dit jullie vertel want dit is natuurlijk een vrijbrief tot het maken van grappen maar goed.
Heb de laatste tijd nog een beetje gesnowboard en heb zelfs een zwarte piste gedaan hetgeen niet geheel zonder problemen ging maar toch niet zo slecht als ik had gedacht. Ik zal waarschijnijk wel meer en meer tijd krijgen om te snowboarden dus misschien word ik zowaar nog wel goed.
Groetjes uit Canada.
Roadtrip.
Beste lezers,
12 maart is het alweer, de tijd vliegt hier voorbij. Dat komt mede door het constante ritme van werken maar vooral door alle leuke dingen rondom het werk. Zo ben ik afgelopen week twee keer uit geweest samen met collega's hetgeen zeer geslaagd was, behalve dan het feit dat ik de sleutel van mijn huis was vergeten maar goed dat is allemaal goed gekomen. Deze avondjes uit waren slechts een opwarmertje voor het echte werk: de roadtrip.
Al sinds vorige week vrijdag ging het idee rond om met een stel naar Jasper te gaan, Jasper is een nationaal park ik de provincie Alberta, het is tien uur rijden vanaf Vancouver, British Columbia. Iedereen was er wel voor in maar hoe gaan we dat ooit klaar spelen? Obstakel één was de auto, je moet hier namelijk 25 zijn om een auto te kunnen huren en iedereen die mee wilde en kon was onder deze leeftijd, gelukkig meldde Aussie Tom zich en hij wilde de auto huren en mee naar Jasper. Toen de auto geregeld was kwam alles in stroomversnelling en zodoende zaten we met zeven man in één auto opweg naar Jasper, we vertrokken vanaf Cypress op zondagavond 7 uur na het werk. Ik zal de groep even voorstellen.
Tomas.
Tjech van geboorte spreekt gebrekkig Engels, echt een topgozer altijd in om te skiën en om te drinken.
Tom.
25 jaar en komt uit Australië, dreadlocks in de haren broek op half zeven, relaxte gozer dus. Was onze chauffeur samen met tomas.
Nicolas.
Duitser van mijn leeftijd en relatief nieuw op Cypress, rustige jongen die vooral op de piste zijn mannetje staat.
Ramona,
De enige dame van het gezelschap maar zonder overdrijven de beste skiër, stond haar 'mannetje' tussen alle boys ook al moest ik haar hoogstpersoonlijk naar bed brengen na een avondje te hard doorhalen dit deed ik overigens met alle liefde.
Billy.
Mijn leeftijd en uit Londen, heeft ook een echte london accent en kan geweldig skiën. Billy heeft de lach aan zijn kont hangen en is altijd in voor een feestje, grap etc.
Henry.
Henry is met zijn lange gestalte een opvallende verschijning. Hij doet mij een beetje denken aan een figuur uit het Beatles tijdperk ( foto's volgen ). Henry is vooral heel relaxt en is een echte levensgenieter, vooral het spul dat enkel in Nederland legaal is om te consumeren behoort tot Henries favorieten.
Na deze pleogenvoorstelling dan nu het verhaal.
Met zijn zevenen zaten we daar dan in de te grote huurauto, een box bier onder de stoel en gaan was het devies. De heenreis verliep voorspoedig en vooral aan het begin was het erg gezellig, later viel iedereen in slaap of probeerde dit te berwerkstelligen. De tempratuur buiten werd kouder en kouder, -26 was het record. De wegen waren ook niet heel best maar gelukkig verliep alles goed. Rond 6.45 lokale tijd kwamen we aan. We gingen op zoek naar een slaapplek, het hostel was te ver uit het dorp dus geen optie, we besloten om eerst te gaan ontbijten en na het skiën een slaapplek te vinden. Tijdens het ontbijt kwamen we nog vier andere van Cypress tegen, Adam, Laura, Emily en Jill ( dit was gepland ). We waren in totaal dus met 11 man.
Na het ontbijt en een verkleedpartij in de washroom waren we klaar om te skiën. We hebben geskied in Marmot Basin in Jasper national park, omdat we Cypress staff zijn kregen we gratis passen. Met zijn elven gingen we de berg af hetgeen echt prachtig was, elf van die goede skiërs en boarders op de beste sneeuw die ik persoonlijk heb ervaard. De condities waren echt fantastisch, strak blauwe hemel en super sneeuw. Na een dag skiën moest er natuurlijk wat gedronken worden. Na deze alcoholische verfrissing gingen we opzoek naar een slaapplek, de andere vier hadden al een slaapplek in een hotel en wij besloten om ook gewoon een kamer daar te boeken. We hadden één kamer met 7 personen terwijl er eigenlijk maar 4 in mochten.
Die avond zijn we uit geweest, Adam was hier al eens geweest dus die wist de weg wel, nu heb ik het idee dat hij overal de weg wel weet als het om kroegen gaat. Na een top avond had vooral Ramona het zwaar en had het koud, was misselijk, had hoofdpijn noem het maar op, kortom dronken. Als een echte gentlemen die ik ben heb ik haar natuurlijk netjes thuis gebracht, de andere kwamen ook al snel thuis want het was immers maandag avond behalve de Cypress crew was er niemand te bekennen om 1 uur in de nacht.
De volgende dag was iedereen een beetje moe en brak maar vooral enthousiast want we mochten weer de bult op. Ook de tweede dag was schitterend met als hoogtepunt een wandeling naar de top waar ik hele mooie foto's van heb, maar belangrijker was natuurlijk de schitterende afdaling die volgde naar de wandeling.Henry liefkozend 'Hazza' genoemd ontpopte zich als waaghals van het gezelschap, geen cliff was hem te hoog. Na de tweede dag skiën zijn we met zijn allen uit eten geweest hetgeen een waardige afsluiter was van een top trip, na het eten was iedereen zo moe dat we de hotelkamer hebben opgezocht.
De terugweg voorliep voorspoedig op het feit na dat ik zelf een beetje ziek was na zo'n heftige trip en de dagen ervoor. Na tien uur waren we dan weer 'thuis' in Vancouver, iedereen was helemaal blij met de trip en vond het 'awesome'. De groep was super de berg idem dito al met al een super trip die me lang zal bijblijven. Het is moeilijk om in woorden te brengen hoe het allemaal was dus gebruik je eigen fantasie maar een beetje om de rest in te vullen.
Nu ben ik vooral druk bezig om weer gezond te worden en de slaap in te halen, dat lukt aardig. Morgen nog een dagje werken en dan twee dagen rust. Ook al staat maandag natuurlijk weer mountain madness op het programma.
Groetjes uit Canada.
Top maand.
Beste lezers,
na twee topverhalen van papa moeten jullie het vandaag weer doen met junior. Papa 'klaagt' altijd dat ik in alles beter ben maar zijn schrijftalenten zal ik vrijwel zeker nooit evenaren. Mijn skiën is echter wel beter en tidjens het bezoek van de boys heb ik zowel papa als Boy goed kunnen helpen met het verbeteren van hun skiën. Nogmaals zal ik een veer in de reet steken van Boy, zijn skiën was aan het eind van de week dusdanig goed dat hij met de grote jongens mee kon, respect!. Dat hij mij een week lang heeft geplaagd met het feit dat er opvallend vaak een Duitse schone aan mijn zijde bivakeerde nam ik hem dan ook niet kwalijk.
De week met papa, Tim en Boy die ik voor het gemak even heb omgedoopt tot ' de boys' was er een uit het boekje. Ondanks dat het weer soms niet ideaal was, was de week boven mijn verwachtingen, alles was gezellig en leuk met als absoluut hoogtepunt de drie dagen in Whistler. De gezelligheid die we onderling hadden was het voornaamste ingredient voor de topweek, vooral toen onze pinda loskwam lagen we vaak in een deuk. Ik denk dat papa soms ook niet wist wat hem overkwam met de constante stroom van grappen van Boy, meestal betreffend zijn favoriete onderwerp ( jullie mogen zelf invullen wat dit is ). Tim was vooral in Whistler in topvorm, de topscoorder van ESCA etaleerde nu ook zijn kunsten in de diepe powder van Whistler, de hevige sneeuwval en het klote zicht deerde hem niet. Enkel een vervelende boom stond zijn dadendrang eenmaal in de weg maar na een lange wandeling konden we weer verder. Dat het hard werken was deerde het sierpaard van ESCA 1 niet ook al klaagde hij wel over zere benen na drie dagen zwoegen in de powder. Het uitgaan in de karaoke bar zal met altijd blijven, niet alleen door het feit dat ik daar met mensen zat de me zeer dierbaar zijn maar vooral door de grote lach en verwondering op ieders gezicht van ' al die gekken in Whistler'. Owja en Thomas onze Duitse vriend. Ik hoop dat ook zij Canada beschouwen als een unieke ervaring ook al was het 'maar' voor acht dagen.
Ikzelf ben het skiën na 3 maanden nog lang niet zat. In februari heb ik op één/twee dagen na elke dag geskied en ook veel trainingen gedaan. Februari was ook een topmaand op Cypress, veel sneeuw en ook veel mooie dagen met zon. Heb heel veel geskied met collega's en dan vooral met Ramona ( de Duitse ), Billy en Gregg. Billy en Gregg zijn beide Engels en echt topgozers. De gezelligheid en de goede sfeer van Cypress maken het werk eigenlijk meer tot een soort vrijetijdsbesteding dan dat het werk is. Soms moet er wel hard gewerkt worden maar dan klaagt ook niemand en wordt er gewoon lekker gewerkt.
Ik was dus twee dagen naar Whistler geweest dit was maandag en dinsdag na het vertrek van de boys, ik ging met Ramona en het begon allemaal stroefjes want we hadden op zondag avond de bus gemist. Dus moesten we op maandag ochtend om 5 uur opstaan om de eerste bus te pakken. Na een voorspoedige busreis konden we dan eindelijk skiën in het mekka voor sneeuwliefhebbers: Whistler. Het waren twee dagen vol met skiplezier en gezelligheid. Maandag avond nog wat wezen drinken om dinsdagochtend gewoon de eerste lift te pakken, dindsdag was een super dag met een strak blauwe lucht. Al met al een super trip!
De week werken erna viel me zwaar mede door wat lichamelijke klachten maar die zijn nu grotendeels over, ook al heb ik nu wel twee dagen gesnowboard waardoor sommige klachten en nieuwe weer opspelen. Maar dit mag de pret niet drukken want het snowboarden gaat echt geweldig, na twee dagen maak ik nu al redelijke bochten en kan ik een blauwe piste af. Merijn mijn huisgenoot is een snowboardleraar en leert nu om te skiën want hij wil zijn level 1 instructor halen. Ik help hem en hij helpt mij, echt top!
Maandag avond was het dan tijd voor mijn debuut op de dansvloer ( aan de bar ) van mountain madness. Dit is een feest voor alle mountain staff in Vancouver. Heb samen met één van de lifties eerst wat gedronken hetgeen zeer gezellig was. Daarna op het feest lekker de beest uitgehangen om rond half drie de bus huiswaarts te pakken. Al met al een geslaagde avond, de volgende ochtend viel me iets zwaarder maar heb toch geskied en dus gesnowboard. Volgende maandag gaan we dit debuut maar eens een passende opvolging geven.
De maand februari is voorbij gevlogen en ik ben nu al ver over de helft van mijn tijd in Canada heen. Absolute hoogtepunten deze maand waren de bezoekjes van het thuisfront en alle gezelligheid en dingen rondom het skileraar leven. Ik durf dan ook te zeggend dat februari één van de meest memorabele maanden uit mijn nog prille leven is. Mijn speciale dank nogmaals aan mijn ouders, Tim en Boy voor het langskomen en de toptijd te samen.
Groetjes uit Canada.
PS: ik ben nu minder online door alle drukte dus als je iets wilt weten, vertellen, kwijt wilt mail me dan even dan neem ik alle tijd om je mailtje te beantwoorden,
Papa vertelt ( deel twee en slot )
Het is kwart over acht op de vroege zaterdagochtend. Vanaf mijn iPad richt ik andermaal het woord tot jullie. Dat was eigenlijk niet het plan, maar ik kan nu eenmaal moeilijk nee zeggen. ,,Wil je nog een keer schrijven pap?', vroeg Joris donderdag en wie ben ik om dat te weigeren. Bovendien is hij de komende twee maanden weer helemaal op zichzelf aangewezen, een beetje steun op de valreep kan geen kwaad.
De trip zit er dus bijna op. Een uurtje of zes skiën nog en we begeven ons weer huiswaarts. Buiten is het strak blauw, net als gisteren. We hebben er lang op moeten wachten, maar worden uiteindelijk rijkelijk beloond. Niet dat het skiën zelf zoveel beter gaat nu de dikke bril niet meer op hoeft, maar nu kunnen we wel genieten van de fenomenale uitzichten. Cypress Mountain stond vooral daar om bekend en maakt dat wat mij betreft helemaal waar.
Nu de zon eindelijk schijnt, komen natuurlijk ook de locals uit hun holen en is het wachten bij de liften. Dat gaat hier heel beschaafd en is meteen ook een megaverschil met de Alpenlanden, waar meestal het recht van de sterkste en de brutaalste geldt. Hier rits je keurig, niemand die zich daar niet aan houdt, en neem je niet eerder plaats in je stoeltje omhoog dan nadat de liftboy 'how are you guys' of'have à nice day sir' heeft geroepen. Die vriendelijkheid, die je hier overal treft, kun je gemaakt noemen, maar is wel een verademing.
Minder vriendelijk ging het er gisteravond aan toe in de ijshockeywedstrijd tussen de Vancouver Giants en de Seattle Thunderbirds. Na vijf minuten al gingen de handschoenen uit en werd het gevecht pas beëindigd toen de heren al rollebollend over het ijs gingen. Natuurlijk kwamen we daar ook voor en gelukkig werden we rijkelijk beloond met tal van opstootjes. De echte club hier in de stad is de Vancouver Canucks, maar 115 dollar voor een kaartje vonden we al te gortig. Nu hadden we voor hetzelfde geld vier tickets en even goed een vermakelijke slotavond.
Het zit er op en dus tijd om de balans op te maken. Allereerst: Boy is niet alleen een Mooiboy, maar ook een bikkel. Binnen drie dagen al haakte onze beginner qua snelheid aan en op donderdag, toen de sneeuw maar uit de lucht bleef vallen, ging hij zelfs tot zeven uur 's avonds door. Dat kan hier, omdat nagenoeg elke piste (dat zijn er niet zoveel hoor op Cypress Mountain) is verlicht. Die verlichting was wel prettig, want toen zag je weer wat tussen de vlokken door. Wel 'vet', om de woorden van de jongelui te herhalen, om door een laag van zeker twintig centimeter verse sneeuw naar beneden te glijden. Tim voelde zich op zijn snowboard helemaal in zijn element en Boy waagde het zelfs om een enkele keer voor de reisleider te finishen, maar ik heb hem toen even duidelijk gemaakt dat dat nu ook weer niet de bedoeling was. Boy is een brave jongen en heeft het sindsdien niet meer gedaan.
Tim was vooral in Whistler in zijn element. Logisch, want Whistler is the place to be voor jongelui die goed kunnen boarden en skiën. De mogelijkheden zijn eindeloos, waarbij vooral off piste het avontuur lonkt. Helaas was het weer matig, waardoor niet alle liften open waren, maar desondanks hebben Tim en Joris zich er goed kunnen uitleven. Boy en ondergetekende trokken in de ochtenduren ons eigen spoor en sloten 's middags, toen de cracks de beentjes al een beetje vol hadden, weer aan.
Over 'een beetje vol' gesproken. Dat was zeker van toepassing op Thomas, onze Duitse vriend in de karaokebar in Whistler city. Ik heb er nog spijt van dat ik hem geen dertig dollar heb laten betalen voor een glas bier, nadat hij door het barpersoneel was drooggelegd. Maar Thomas was behalve dronken ook onverstaanbaar en onuitstaanbaar, dus we waren hem liever kwijt dan rijk. Wie we liever nog wat langer aan onze zijde hadden gehad, waren twee Engelse dames. Zij vertrouwden ons al snel toe dat het 'even worse' kon, nadat we enkele optredens hadden gehoord. Vervolgens betuigde een van de twee aan mij haar oprechte spijt dat zij zonder diploma wel een baan als skileraar in Whistler hadden gekregen en Joris niet. Uiteraard vroeg ik of haar mooie bruine ogen een beetje hadden geholpen, hetgeen me een goede zin leek om haar wat langer bij ons aan de tafel te hebben, maar het mocht niet baten. Ze moest er met haar vriendin echt weer vandoor. Al mijn inspanningen waren natuurlijk bedoeld voor de jongens, voor wie het in het hostel qua vrouwelijk schoon wel erg behelpen was. Qua kledingadvies, zo oordeelden we, moesten ze allemaal een keer naar Mooiboy, en verder leek het volgens Tim wel of ze een soort van drakencompetitie (wie is het lelijkst) hielden.
Als je zo een week met elkaar optrekt, leer je elkaar natuurlijk goed kennen. Leuk om te zien hoe zo'n rustige en serieuze jongen als Boy zich ontpopte tot gangmaker, waarbij we af en toe in de stuip hebben gelegen van het lachen. Boy had vooral Joris op de korrel, omdat Joris, elke keer als hij zich op Cypress bij ons voegde als hij weer een uurtje vrij had, steeds enkele dames in zijn spoor mee nam. Die dames waren natuurlijk gewoon collega's, maar Boy maakte daar al snel heel wat meer van en verzon hele/hete conversaties ( '' Ow Ramona ich liebe dich'') in het Engels en Duits om aan te geven welke kant het op zou kunnen gaan. Joris zei, zoals altijd, wijselijk niets. Hij glimlachte alleen maar. Ja, laat Joris maar schuiven. Het is me de afgelopen week wel duidelijk geworden dat iedereen hem hier graag mag en hij aan contacten geen gebrek heeft. De geplande einddatum van 24 april gaat hij dan ook zeker halen. ,,Ik denk dat ik nog tijd tekort kom zelfs, want ik wil nog een paar keer naar Whistler, eigenlijk ook nog wel naar Sun Peaks en als het even kan voor een paar dagen naar Amerika. En dan moet ik tussendoor ook gewoon nog werken', sprak mijn zoon, die ik in de toekomst nog wel vaker voor langere tijd zie uitvliegen.
Dat laatste is wennen voor zijn vader en moeder, maar nu we allebei van nabij hebben gezien met hoeveel gemak en met hoeveel plezier hij dit avontuur beleeft, kunnen we zijn wens om uitdagingen aan te gaan alleen maar toejuichen. Overigens heb ik Boy gisteravond gevraagd of hij al wist waar onze volgende reis naar toe zou gaan. We zijn per slot van rekening een team geworden. Boy, half Indonesisch, suggereerde Bali. Onder het genot van een jug Kokanee hebben we er even over geboomd en werden we hoe langer hoe enthousiaster. De vraag is natuurlijk wel in hoeverre de ouwe bok die dit schrijft zijn houdbaarheidsdatum niet overschrijdt.
Inmiddels zijn we een uurtje verder en lopen de liften. Tijd om naar buiten te gaan en het weer te proberen. De zwakke rechterknie protesteert hevig na vier dagen raggen. Boy en Tim zijn de bult reeds op en Joris is ongetwijfeld druk met het oprapen van kleine Aziaatjes, die de kunst van het skiën onder de knie proberen te krijgen. Hopelijk zet Joris dit verhaal vanavond nog op zijn weblog, zodat iedereen weer bij is als we voet zetten op Hollandse bodem en Tim zich weer in de armen kan vleien van zijn Marte. Tim heeft haar keurig elke dag gemaild en op mijn vraag of hij ook wel eens wat terug kreeg, was het antwoord: ja hoor, een heel boek. Tim vond het overigens ook wel lekker om met Boy het bed te delen, al hadden de mannen op een gegeven moment van de extra kussens een soort van schot gemaakt. Was Tim bang dat hij in zijn slaap Boy voor Marte zou houden? Of was Boy bang dat dat zou gaan gebeuren? Op die vragen heb ik geen antwoord. Wel weet ik dat we er goed aan hebben gedaan Joris op te zoeken. Joris genoot er zichtbaar van, wij hebben een fantastische week gehad en ik weet nu dat het goed is dat we hem nog even twee maanden moeten missen.
Groet van Peter (en de volgende keer is het echt Joris weer die schrijft, al kan dat best even duren gezien zijn drukke programma)
Ps: namens ons allemaal bedankt voor de leuke reacties (en ja Anja, je had gelijk, ik ben nu ik naar huis ga eindelijk over mijn jetlag heen)
Papa vertelt...
Inmiddels zijn we aangeland in Whistler, alwaar we onze intrek hebben genomen in een prachtig hostel, een voormalig atletenverblijf net buiten het dorp, waar Nicolien Sauerbreij en de haren zich een jaar geleden voorbereidden op hun olympische missie. Daar voel ik me, temidden van bijna alleen maar jongelui, helemaal een ouwe bok, maar niemand die me vreemd aankijkt. Gelukkig is het nieuws dat Nederland de afgelopen maanden beheerste - de zedenzaken in de katholieke kerk en op de kinderdagverblijven - niet tot Canada doorgedrongen. Anders zouden ze er nog wat van gaan denken, een bijna vijftiger met drie jonge knullen van nog geen twintig jaar oud.
Joris is hier kind aan huis, gezien de enthousiaste begroeting maandagochtend door de lieftallige dames achter de balie. Dat kwam goed uit, want mijn creditcard weigerde elke vorm van dienst. ,,No problem sir, we know Joris. You can pay later.' Joris' vrienden noemen hem de manager, ik weet nu waarom.
Ook bij de uitgifte van lifttickets was het pasje nog altijd zo dood als een pier, waardoor Joris andermaal uitkomst moest bieden met zijn zuur verdiende Canadese centjes. Ter compensatie besloot ik aan de grond te blijven en me nuttig te maken met het oplossen van mijn creditcardprobleem en het doen van boodschappen. Geen feestje, dat laatste, want voor een simpel halfje brood vragen ze hier omgerekend ijskoud vier euro. Ja, boodschappen, want we wilden het echte hostelleven proeven met het koken temidden van tientallen anderen. Dat laatste kwam er niet helemaal van, omdat ik in de Ierse pub was beland na de boodschappen en daar nog steeds zat toen de mannen het skiën er op hadden zitten. Twee 'jugs' vol met Iers bier verder, geserveerd door een bijzonder kort gerokte en buitengewoon enthousiaste medewerkster, met aansluitend nog een busritje naar het hostel, maakten dat we even gingen liggen toen we waren aanbeland in de luxe vierpersoonskamer, die we dus helemaal voor onszelf hebben. Binnen een minuut was ik vertrokken (het was per slot van rekening drie uur 's ochtends Nederlandse tijd), om pas drie uur later weer wakker te worden. De (jonge)mannen ronkten toen nog steeds alsof ze er geld mee konden verdienen. Daarna toch maar de spaghetti gemaakt, want Tim, Boy en Joris hadden er eerder op de dag in de barre omstandigheden (sneeuwbuien en harde wind) flink aan getrokken.
Aan sneeuw geen gebrek hier. De afgelopen dagen is er weer een meter gevallen. Persoonlijk zeg ik: genoeg is genoeg. Doe nu maar even een zonnetje. Naar het schijnt, laat hij zich eind deze week in volle glorie zien, dus daar vertrouwen we maar op. Tegen die tijd zijn we weer in Vancouver, waar me midden in het uitgaanscentrum een prima hotel hebben, nota bene boven een Ierse pub en een soort van bar/dancing. Van uitgaan is het nog niet echt gekomen, ook omdat we tegen de avond steeds de man met de hamer tegenkomen.
Overigens hadden we meteen op onze eerste avond (vrijdag jl) wel meteen succes. Een drietal Canadese meisjes zocht enige vorm van bescherming bij ons omdat het werd belaagd door hongerige Canadese jongens. Uiteraard hebben wij asiel verleend en kwamen zo te weten dat een van hen naar de schone naam van Valéry Chateauneuf luisterde. ,,Valéry Soixanteneuf', grapte een van ons, maar ze was te dronken om de boodschap mee te krijgen. Een uurtje later was ons prettige gezelschap alweer verdwenen, maar niet voordat een van ons door de minst bezopen van het trio spontaan was gezoend. Nee, ik zeg niet wie de gelukkige was. Oké, ter geruststelling voor Marte: Tim was het niet.
Inmiddels is het dinsdagavond zes uur Canadese tijd en benut ik de tijd dat de jongens zich opmaken voor de eerste echte uitgaansavond om dit verslag af te maken. Grappig om te zien hoe de drie met het een en ander omgaan. Joris is gemakkelijk geworden gedurende drie maanden nomadeleven en trekt zonder enig nadenken het enige bloesje dat hij bij zich heeft voor de zoveelste keer aan. Tim vertrouwt op de goede zorgen van ondergetekende en maakt straks goede sier met een geleend lichtblauw overhemd. En dan hebben we Boy, door ons al omgedoopt in Mooiboy. Elk haartje in de juiste richting, gepoederd en gezalfd, een overhemd volgens de laatste mode met daaroverheen ook nog een stijlvol singletje. Boy maakt vanavond absoluut de meeste kans op een verlaat valentijnsgeschenk. Al denk ik wel dat we hem daar een beetje bij moeten helpen.
Nog even een laatste alinea over de wintersport, naast het bezoeken van mijn zoon en hun vriend, de belangrijkste reden van ons bezoek aan Vancouver en Whistler. Op Cypress Mountain, waar Joris werkt als skileraar, is het klein maar fijn. Erg leuk om te zien hoe zoonlief al die kruimels steeds weer opraapt en uiteindelijk in een pizzapuntspoor achter zich aan krijgt. Vanmiddag mocht ik in het prachtige skigebied van Whistler zelf achter de meester aan, waarbij een gevoel van trots nauwelijks was te onderdrukken. En ik ging er nog beter van skiën ook.
Tim is volop bezig met het maken van 'zieke' sprongen op zijn snowboard. Hij is van ons gezelschap de enige die Joris zonder probleem bijhoudt en hem ook off piste kan volgen. Boy begon zaterdag - terwijl Tim vanaf de hotelkamer de sportwebsite van De Gelderlander bijhield, sinds kort zijn bijbaantje - matig met slechts een handvol afdalingen voor zijn dagkaart van 70 dollar. Het regende, dus dat was wel een excuus. Maar Boy heeft inmiddels veel bijgeleerd. Zijn humor had hij eerder al geëtaleerd, nu komt ook het zelfvertrouwen bij onze beginner. We waren hem wel steeds kwijt trouwens op Cypress. Onze half-Aziaat sneeuwde helemaal onder temidden van de Chinezen, Koreanen en Japanners die de berg ten noorden van Vancouver tot de hunne hebben gemaakt.
Joris is vooral onverstoorbaar. Hij geniet van onze aanwezigheid en maakt er verder weinig woorden aan vuil. Onze kleine jongen was al lang niet klein meer, maar is nu ook echt een volwassen vent geworden. Een vent die zijn kansen pakt, geniet van alle ontmoetingen en ervaringen en er verder niet om maalt dat hij hier in eenvoud (zijn kamertje bevat slechts een luchtbed) moet leven om rond te komen.Mooi om van dichtbij mee te maken. En we gaan daar nog een paar dagen heel hard van genieten. En van onze huurauto natuurlijk. Een Dodge Caravan. Daar past het Fordje Ka van echtgenote Petra vier keer in.
Groet,
Peter Kemperman (het volgende verslag is weer van Joris zelf)
Laatste dagen met mama en Whistler.
een tijdje niets op de site gezet dus zal proberen om in het kort even te vertellen wat er deze week is gebeurd.
Woensdag en donderdag moest ik werken en mama had woensdag nog geskied maar donderdag was het weer zo slecht dat het niet de moeite waard was. Woensdag en donderdag mocht ik weer met schoolgroepen werken en om nou te zeggen dat ik het had getroffen met mijn groepen, nee. Een geblesseerd kind dat niet meer verder wilde skiën, zware regenval tijdens de les waardoor niemand zin had en dat soort geintjes verziekte de lessen. Nogal jammer maar aan de andere kant had ik laatst een groep die super snel vooruit gingen daar doe je het voor natuurlijk.
Donderdag avond gingen mama en ik naar de film, de film heette Country strong een beetje een gokje maar het pakte goed uit, de film was leuk en daarna gingen we nog even wat drinken. We zijn gewoon zomaar een kroeg ingelopen en hadden gelijk de hoofdprijs: 12$ voor ongeveer twee liter bier. Dat is echt het goedkoopst dat ik het tot nu toe heb gehad. Was allemaal gezellig dus, de volgende dag hebben we het rustig aan gedaan en nog een beetje door Vacnouver gelopen, rond vijf uur waren we er wel klaar mee en gingen we op weg naar het vliegveld want het was immers mama's dag van vertrek. Het afscheid nemen was natuurlijk niet leuk en toen mama zei: 'tot over drie maanden' begon ik me te realiseren dat het nog een lange tijd is tot dat ik haar weer zal zien.
Zaterdag en zondag gewerkt het weer was zowaar redelijk op zondag ook al regende het wel weer aan het eind van de dag, de regen is echt heel vervelend maar dat is hoe het is. Ik heb ook betaald gekregen dus het eerste verdiende geld in Canada is een feit, beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.
Het hele weekend voelde me ik een beetje ziek ( grieperig ) met als hoogtepunt zondagmiddag, ik moest nog drie uur werken maar mijn hoofd protesteerde, toch gewoon alles gewerkt gelukkig had mijn Duitse collega nog een aspirine dat hielpenigszins. Bij thuiskomst even lekker een oogje dicht gedaan en goed gegeten, voelde me toen veel beter en toen belde Merijn mijn huis genoot of ik even een drankje wilde doen in de stad met wat andere collega's, dat klonk goed dus ikantwoorddebevestigend. Was een leuke avond, helaas hoefde ik mijn ID niet te laten zien dat was wel leuk geweest natuurlijk aangezien ik nu negentien jaar oud ben.
Devolgendeochtend was ik al vroeg op want een tripje naar Whistler stond op het programma. Brad verlaat het land over een week dus wilde die vent nog een keer zien voordat hij weg gaat naar het zonovergoten Australië. De bus vertrok een uur te laat en ik had er zwaar de pest in want dat betekende een uur minder skiën. Gelukkig was de sneeuw toch nog niet optimaal dus no worries. Heb denk ik twee uur geskied maandag en toen ben ik naar het hostel gegaan om daar in een bed te boeken voor een avond. Het huis zat namelijk vol en zelfs alle banken waren bezet. Toen naar het huis gegaan waar Brad, Jemma en alle anderre huisgenoten aanwezig waren. Brad de kok van het huis had weer fantastisch gekookt en natuurlijk was er weer voldoende bier aanwezig. De nieuwe huisgenoten zijn allemaal top. Er zijn twee zussen in het huis en die hebben nu onderling een beetje ruzie hetgeen zorgde voor veel 'gebitch' en hilarische taferelen. Eentje had namelijk 300$ fooi gekregen voor oppassen ( ja Whistler is een gek dorp ) en dat kon de andere niet hebben, gelukkig zijn vrouwen overal het zelfde. Toen nog de kroeg in geweest met Brad. Op de terugweg kwamen we onze grote vriend Pav tegen en die had weer behoorlijk zitten zuipen. Toen nog even de hottub in geweest met onder andere pav en zijn maat. Pav is niets veranderd, drinkt nog steeds veel en zoals Brad zegt: ' He is full of shit' wat wil zeggen dat hij veel onzin uitkraamt. Echt een hoge amusementswaarde heeft die vent.
Vandaag ( dinsdag ) was ik al vroeg opgestaanondanks dat ik om drie uur pas 'thuis' was om te skiën. Mijn vroege opstaan werd beloond met heel veel zon en geweldige sneeuw. heb de hele dag geskied en alleen gestopt om even een mars te kopen. Ik besefte me nu pas hoe gelukkig ik ben geweest dat ik daar twee maanden heb mogen skiën, want het was weer fantastisch. Rond 11.30 kwam Brad op de piste en heb de rest van de dag met heb geskied. We hebben veel mooie afdalingen gemaakt en we hebben alle twee een 180 gedaan, dat is een sprong met een halve draai om de lengte as ( nee dit is geen nos uitzending van het WK turnen). Ook zijn we van rotsen afgesprongen ( met een drop van 2 meter ) echt een intense dag skiën dus.
Ben nu weer thuis en aardig moe maar wel zeker voldaan. Heb nu een volle werkweek voor de boed die vrijdag wel prettig onderbroken zal worden want dan komen Papa, Tim en Boy aan op Vancouver airport. Ik zal ze natuurlijk opwachten en warm ontvangen.
* Papa, Tim, Boy als jullie vragen hebben mail me dan even persoonlijk of msn, skype.
Groetjes vanuit Canada.
