Jarig in Canada en vrije dagen.
Beste lezers,
dit weekend was het super druk op het werk, niet ideaal want mama was er ook dus moest zij zich grotendeels zelf vermaken. Dit heeft ze gedaan door naar mij te kijken als skileraar en door zelf te skiën. Waar het kon heb ik samen met haar geskied of koffie gedronken. Ze zei dat ze het schitterend vond om mij aan het werk te zien en dat ik het goed deed. Heb haar nog voorgesteld aan Robert mijn baas en die lulde weer een heel eind weg zoals altijd. Ik ben ook een beetje tolk voor mama want soms gaat het Engels een beetje te snel, en iedereen die hier vraagt hoe het met je gaat vind ze ook maar raar. Gelukkig ben ik er om haar te helpen als het kan.
Zondag was ik dan eindelijk jarig, negentien jaren oud alweer. Normaal is negentien niet echt bijzonder maar hier in Canada opent het een hoop deuren die anders gesloten blijven, voor de duidelijkheid de deuren naar de discotheken en de pubs. Maar met mama erbij is zuipen geen optie en na een drukke week had ik er ook geen zin in, dat komt later wel. We zijn lekker uit eten gegaan hier in de buurt, het eten was voortreffelijk en het was ook heel gezellig. We hebben een beetje bij gepraat over thuis, mijn hele avontuur en dat soort zaken. Ze vroeg ook nog of ik al wist wat ik wil studeren, daarop ben ik nog steeds het antwoord schuldig maar dat komt wel.
Maandag zijn we een dag Vancouver in geweest, overal was uitverkoop dus voor weinig kon er veel gekocht worden en dat hebben we dan ook gedaan. We zijn ook nog China town in geweest dat was een hele beleving. Eerst leek het allemaal nog leuk tot dat we de hoek om gingen, opeens kwamen we in de grootste achterbuurt die ik ooit had gezien, snel de bus in dus voordat het echt eng werd. Daarna zijn we weer naar Downtown gegaan om daar even koffie te drinken. Daarna gingen we naar de film, love and other drugs de naam beloofde al niet veel goeds en dat was het dan ook niet, maar goed wel gezellig. Toen waren we beide best moe en hebben we snel wat gegeten, om half tien waren we thuis en al snel werd het bed opgezocht.
Vandaag hebben we geskied want het weer was echt fantastisch! Eerst in alle rust ontbeten en toen de bus in naar de berg, ik deze keer niet getooid in het magische rood-zwarte jack maar gewoon in mijn eigen kledij. Eerst heb ik met mama samen geskied en daarna heb ik zelf even wat rondjes gemaakt, mama ging toen even van de zon genieten want die scheen volop. Ik kan wel omschrijven hoe mooi het was maar plaatjes zeggen meer dan duizend woorden dus bekijk de foto's maar is mijn advies ( er staan weer nieuwe op! ).
Morgen en overmorgen moet ik weer werken en dit maal in de echte skischool dus niet in kids camp. Heb er veel zin in maar hoop toch dat ik genoeg tijd heb om met mama door te brengen want de tijd vliegt voorbij. Vrijdag heb ik vrij om mama weer netjes gedag te zeggen op het vliegveld. Niet veel later komen papa en Tim en Boy, één en al gezelligheid dus.
Groetjes vanuit Canada.
Family time.
Beste lezers,
ik zal gelijk maar met het belangrijkste nieuws beginnen: mijn moeder is vanavond om 18.19 gearriveerd in het mooie Vancouver. Na een lange en zware vlucht met veel 'iritante babies en kleine stoelen' en niet te vergeten smerig eten heeft ze het toch gehaald. Natuurlijk stond ik er met een big smile om haar op te vangen. Het duurde wel even voordat ze door de douane was maar gelukkig had ik de laptop mee om me te vermaken. Bovendien ben ik wel gewend aan het wachten na twee maanden hier in Canada.
We zitten nu in het huisje waar we een week verblijven, het huisje is eigenlijk aan het eind van mijn straat waar ik woon dus qua locatie geen verandering. Het huisje is prima en hebben beide een tweepersoons bed. Net even gegeten, ik had gisteren namelijk extra gemaakt zoals dat een goede zoon betaamd. Nu ligt mama op bed en zit ik nog even dit verhaaltje te tikken. Dit weekend moet ik werken maar gelukkig maar tot vier uur, dus daarna kunnen we of nog even samen skiën of andere dingen doen. Ik vind het echt super dat mama de stap heeft genomen om mij te komen bezoeken, echt stoer. Het is natuurlijk ook heel fijn om mijn verjaardag te vieren met familie.
De laatse dagen heb ik een beetje de stad verkend en natuurlijk gewerkt. De stad verkennen was echt leuk zeker de wijk Kitsilano was echt top, in elke winkel is men bereid om even een praatje te maken en je uitgebreid te helpen, soms denk je dan van waarom kan dat niet overal in Nederland maar goed. Het helpt ook als je zegt dat je skileraar bent dan hebben ze altijd wel een vraag of een eigen verhaal. Omdat ik toch alle tijd had ben ik voor het eerst in mijn leven gestopt voor zo'n goede doelen campagne ( de mooie dame hielp ook mee tot dit besluit, dat terzijde) uiteindelijk beetje lopen ouwehoeren met haar en haar verzekerd dat ik wat zou storten. Ga het misschien nog wel doen ook. Ik kreeg laats immers een fooi tijdens het werk, 10 hele dollars, toch leuk. Ik mag nu trouwens soms ook uit de 'peuterspeelzaal' en met oudere kinderen aan de slag, een hele verademing na al die kinderen die nog niet boven mijn kniën uitkomen. Volgende week sta ik weer voor twee dagen op het skischool rooster dus ik maak promotie.
Dan een zwarte bladzijde uit het Canada boek so far het persooneelsfeest. Woensdag was het personeelsfeest en ik had mijn hele outfir bij elkaar, een paar biertjes achter de kiezen en had er helemaal zin in, helaas vond de uitsmijter het toch wel een heel groot probleem dat ik maarliefst vier dagen te jong was om legaal de tent in te mogen, zonder pardon mocht ik weer op de bus naar huis. Echt heel lullig want als een relatief nieuw persoon in de skischool was het toch leuk geweest om een feestje mee te maken om iedereen beter te leren kennen want onder het genot van wat drankjes is dit toch wel gemakkelijk. Ik denk dat ik nog niet zo 'pissed off'' ben geweest in de hele twee maanden die ik hiernu ben. Bij thuiskomst nog wel wat biertjes gedronken met een huisgenoot, een hele kleine pleister op de wonden. Enig voordeel was wel dat ik geen kater had de volgende dag en ik was de enige. Iedereen was helemaal naar de klote en lag half in coma in de bus en later in de skihut. Wel nog wat mooie verhalen gehoord van vooral dames die te diep in het glaasje hadden gekeken, bovendien wist niemand hoe zo thuis waren gekomen. Het feest was dus geslaagd mag ik aannemen. Achja volgende keer beter want vanaf zondag kunnen die vervelende uitsmijters me niks meer maken.
Groetjes uit Canada.
Leven als skileraar.
Beste lezers,
na een relatief lange rust op mijn weblog dan eindelijk weer een nieuw verhaal. De laatste week heb ik vijf dagen achter elkaar gewerkt en daar word je moe van na twee maanden van relaxen. Elke avond was het vroeg slapen en vroeg eruit. Nu heb ik echter een dag vrij gehad en morgen heb ik nog een dag vrijaf. Dit geeft mij de tijd om eindelijk weer eens lekker een verhaaltje te tikken. Omdat er een week voorbij is gegaan sinds het laatste verhaal ben ik waarschijnlijk alweer veel vergeten maar goed.
Na twee dagen in Whistler te hebben doorgebracht mocht ik woensdag weer aan de bak, op woensdagen staat er iemand anders aan het roer van het kids camp gebeuren namelijk trudy-ann. Normaal is Robert het baasje maar op woensdagen en donderdagen heeft hij vrij, meer over de beste man later. De woensdag was rustig want de meeste kinderen zitten immers op school, wat betekend dat je veel 3/4 jaar oude kids krijgt van een zeer wisselend niveau. Soms heb je er echter een natuurtalent bijzitten die je gelijk de lift op mag nemen dat is een bonus want uren lang in de kinderwei maken je helemaal gek. In het kids camp heb je vier niveau's geel-groen-rood en blauw de gele hebben nog nooit geskied of zijn simpelweg te jong om te skiën maar mom and dad moeten de kinderen op de ski's hebbend dus aan ons de taak om ze te helpen zo goed en kwaad als dat kan. De vaders en moeders zijn trouwens echt geweldig, sommige omdat ze zo dankbaar zijn voor ons harde werk andere omdat ze zo ongelofelijk dom zijn. Ouders die drie jaar oude kinderen voor twee maal twee uur op de ski's zetten en dan verwonderd zijn dat ze in de middag geen stap meer zetten, heerlijk om te zien. Op deze woensdag had ik geluk en zat ik de meeste tijd op de grote lift dus al met al een goede dag.
Donderdag was er heel veel sneeuw en dus weinig kinderen, ik heb donderdag maar één uur gewerkt, je krijgt er dan wel vier uitbetaald dus no worries. Na het werk ging ik verhuizen naar een huis waar twee van mijn collega's wonen ( een stel ), Het huis is niet echt spectaculair zoals in Whistler maar heeft alles wat je nodig hebt, bovendien zijn alle voorzieningen op loopafstand en ben je in mum van tijd in downtown Vancouver, ik woon nu in North-Vancouver dichterbij het werk. Eerst wist ik niet of ik hier wel lang zou wonen want mistte toch wat sfeer maar sinds gisteren is er een Nederlandse jongen bij gekomen in het huis en vanavond was het echt super gezellig met iedereen in het huis. Veel tijd breng ik ook niet door thuis want meestal kom ik niet thuis voor zes uur in de avond. En dan is het eten-chillen-slapen.
Vrijdag heb ik zes uur les gegeven en dat ging allemaal heel goed, Robert was weer terug en hij vind mij echt geweldig, ik weet niet waarom maar goed. Het leukste vind hij om iedereen het verhaal te vertellen over Whistler en dan aan mij te vragen of er ook vrouwen waren in Whistler. Toen ik hem vertelde dat mijn vader en twee vrienden over kwamen maakte hij het gebaar van iemand die bier ging drinken, hij weet hoe het werkt. Ook heeft hij allemaal namen voor verschillende type kids kinderen die niet kunnen stoppen noemt hij torpedo's of human bullets. Zit je even neit op te letten schreeuwt hij 'Joris bullet coming up' dan weet je het weer je mag weer een kind opvangen die niet kan remmen. Verder is hij heel relaxt en toen ik zei dat mijn moeder deze vrijdag kwam en dat ik graag vrij wilde hebben was dat dan oom geen probleem en hij zei zelfs dat als ik meer vrij wilde dat allemaal te regelen was, ideale vent.
Zaterdag en zondag zijn traditioneel de drukste dagen en zo ook dit weekend, 11 gele, tien groene kids en nog 10 ronde en blauwe een full house noemen we dat. Al die groenen en gele moeten in de wei blijven dus dat is éen grote chaos met al die bullets die niet kunnen stoppen. Maar na zo'n tien minuten loopt alles altijd weer op rolletjes en gaan die kids één voor één naar beneden. Zondag kwam Merijn de Nederlandse snowboardleraar het huis in en hij slaapt nu op een matje tot dat een andere gast eruit gaat aan het eind van de maand, het leven van een skileraar is dus vooral hard werken niet heel veel verdienen maar vooral heel veel plezier hebben met het lesgeven en met elkaar. Iedereen helpt elkaar ook zo ging ikzelf gisteren even op pad met een ervaren skileraar en ongevraagd gaf hij mij allemaal tips voor mijn eigen skiën en het lesgeven. James mijn Schotse vriend in dit huis doet dit nu voor vier seizoenen en hij zegt dat je er eigenlijk geen geld mee kan verdienen, hij gaat nu een level drie cursus doen zodat je meer betaald krijgt en overal terecht kan. Als hij die niet haalt zegt hij dat het zeer waarschijnlijk is dat hij stopt, het is dus niet gemakkelijk om hier echt geld mee te verdienen maar voor mij is het ideaal om allesbudgettair op orde te houden.
Vandaag ben ik downtown Vancouver ingedoken om even een kappertje te pakken en een beetje de stad te verkennen voor als moeders komt, ik was natuurlijk al wel in Vancouver geweest maar dat was maar drie dagen en helemaal aan het begin van het avontuur, het avontuur dat nu precies twee maanden onderweg is en nog steeds elke dag nieuwe dingen, ervaringen, situaties oplevert.
Morgen ga ik misschien even skiën of anders ga ik even de buurt Kitsolano bekijken dit schijnt een leuk en gezellig gedeelte van Vacnouver te zijn en ik ben benieuwd. Woensdag hebben we een staff party ergens in de stad ik hoop dat ze niet moeilijk doen dat ik dan op vier dagen na geen negentien ben maar dat moet goed komen.
Groetjes van jullie Skileraar.
Eerste stappen als skileraar.
Zaterdag ochtend was het dan zo ver ik mocht aan de bak, het weer was dramatisch slecht zodoende waren er ook minder kids dan normaal op een zaterdag wat mij de gelegenheid gaf om rustig te beginnen met lesgeven. Ik moest eerst nog wat papierwerk afhandelen en om elf uur was het dan eindelijk tijd om echt aan de slag te gaan. Ik geef nu les aan kinderen van drie tot zes jaar en dat was natuurlijk even wennen aangezien sommige geen idee hebben wat rechts en links is en andere juist weer wel een idee hebben van wat er moet gebeuren, dit vergt steeds een andere benadering envocabulaireom de boodschap duidelijk te maken. Gelukkig pakte ik het snel op en zag ik ook resultaat van mijn lesgeven, je geeft trouwens altijd met een heel stel les en iedereen heeft dan een beetje zijn eigen taak, de een bestuurt de lift de andere geeft instructies weer een ander zorgt dat het een beetje doorloopt. De kinderen worden in twee niveau's ingedeeld en de eerste twee niveau's blijven in de omheining en de andere mogen de echte lift op. Ik heb vooral met de echte beginners gewerkt de eerste dag hetgeen prima was. Omdat het vrij rustig was had ik vaak tijd om even te skiën, dit is natuurlijk nooit mis in de baas zijn tijd skiën. Het was echter heel mistig dus om nou te zeggen dat ik een goed idee heb waar ik heb geskied, nee. De eerste dag was al met al een succes. Bij thuiskomst in het hostel ging ik even aan de bar zitten om wat te eten en te drinken al snel kwam ik twee Nederlanders tegen en raakte al snel aan de praat, was allemaal zeer gezellig maar ging toch maar op tijd naar bed want de volgende dag moest ik er om zes uur weer uit.
De tweede dag op werk was wederom geslaagd, ik had het eerste uur vrij en die gebruikte ik gelijk maar om even te skiën samen met wat collega's. Het tweede en derde uur mocht ik kids les geven die al goed konden skiën en dus de echte berg op mochten, dikke bonus dus want dat betekend dat je zelf ook een beetje kan skiën. Eerst mocht ik samen met een Japanse leraar de berg op en zij deed een beetje voor hoe je les moest geven, dit was wel fijn. Het komt erop neer dat je vooral veel afstand moet maken met de kinderen en vaak van oefening moet wisselen om ze een beetje te vermaken. Het tweede uur mocht ik alleen lesgeven aan welgeteld één kind, een privéles dus. Het kind was zes jaar oud en dus kon je hem al dingen uitleggen en hij pikte het allemaal super snel op, aan het eind van de lesskiede hij al soort vanparallel terwijl hij eerst alles in de welbekende 'pizzapunt' deed, een goed resultaat dus. Daarna had ik weer een uurtje vrij omvervolgensweer les te mogen geven in de kinder wei. Drie kinderen die nog nooit hadden geskied waaronder één van drie jaar, niet echt een bonus op papier maar wel een uitdaging. Één van de kinderen had nog nooit geskied maar aan het eind maakte hij bochten en de volgende keer mag hij een niveau hoger, kind helemaal blij en papa aan de kant glom vond trots en vond dat wij als leraren 'awesome' waren, thanks dad! Het andere kind van vijf had er totaal geen zin in en lag alleen maar op zijn kont en wilde niet meer opstaan, dusmochtenwij hem hele tijd overeind hijsen, heel vermoeiend maar goed. Bij thuiskomst even gezellig wat gedronken met de twee Nederlanders die ik als Canada veteraan even wat tips heb gegeven aangezien zij net gearriveerd waren. Ook een kamergenoot van me en een andere gast kwamen erbij en uiteindelijk werd het een gezellige avond, ze hadden allemaal op Cypress geskied die dag dus was wel leuk om hun bevindingen te horen.
De twee dagen heb ik in Whistler doorgebracht want ik had twee dagen vrij, ik moest nog wat zaken regelen daar en wat geld ophalen. Natuurlijk was het ook vooral om al mijn vrienden daar weer te zien en gezellig wat te drinken en te eten en last but not least: skiën. Dat laatste was een drama want de pistes waren één grote ijs plaat, het lijkt erop alsof ik het beste van het seizoen heb meegemaakt daar, lucky me! Ik ben nu net terug van twee dagen Whistler en heb nu vijf dagen werk voor de boeg, waarschijnlijk ga ik donderdag een huis in waar ik samen met een collega kom te wonen en nog twee gozers, dit is in North-Vancouver dus dichter bij werk. Dan komt er een einde van het hostel leven en dat is maar goed ook want ook al is het vaak gezellig is het toch vooral onrustig.
Groetjes vanuit Vancouver.
Eerste stappen tot skileraar.
Beste lezers,
Donderdag ochtend kreeg ik dan eindelijk het mailtje waar ik op wachtte, of ik nog steeds zaterdag kon werken in Vancouver, ik vond dat natuurlijk prima en stuurde een mail terug dat ik morgen( vrijdag ) wel naar Vancouver zou vertrekken en dat ik dan in de middag wel langs kon komen om dingen te regelen voordat ik zaterdag zou beginnen. Maar mevrouw had me liever al opvrijdagochtenddaar om 9.30. Dus zat er niets anders op dan dezelfde avond ( donderdag ) nog te vertrekken en Whistler voorlopig achter te laten. Ik nam de bus van 21.00 uur want zo kon ik nog een dag skiën en gezellig afsluiten. Dat betekende wel dat ik pas rond 23.30 in Vancouver arriveerde en toen moest ik nog naar het hostel lopen, ja ik zit weer in een hostel en dat gaat nu toch echt vervelen. Onderweg naar het hostel allemaal iritante semi-zwervers tegengekomen die allemaal een dollar moesten en mijn tas wel wilde dragen, dat laatste accepteerde ik maar want ik sleepte een kledingstas, skitas, en een rugzak met mee. Die idioot een paar dollar gegeven en toen eindelijk mijn bed in. Het is wel even omschakelen van het mooie huis naar een kleine kamer met twee stapelbedden erin maar goed je moet er wat voor over hebben. De wekker stond afgesteld op 6.45 uur want ik moest de bus van 8.30 hebben aan de andere kant van het water, ik zit nu namelijk in het centrum van Vancouver en de skibus vertrekt vanuit Noord-Vancouver, Een collega van mij heeft een kamer vrij in zijn huis dus wellicht kan ik daar naartoe verhuizen, dat zou wel ideaal zijn ik wacht nu nog op een antwoord van hem want wil eigenlijk vanavond nog even kijken of het wat is. Toen eenmaal de wekker ging was het zaak om zo snel mogelijk en zo stil mogelijk mijn kleren aan te doen en mijn spullen te pakken, na een snel ontbijt gingen we dan op weg naar de 'seabus' die je naar Noord-Vancouver brengt. Het is echter een aardige wandeling tot deze seabus en dus liep ik daar door het centrum van Vancouver met ski's,ski schoenen een rugzak en een helm, niet echt ideaal zeker niet omdat het pijpenstelen regende. Raincouver doet zijn naam weer eer aan want ook de berg regende het. Zo koud en kil als het weer was zo warm was het in de skihut waar alle snowboard en skileraren verzamelen. Iedereen gaf me gelijk een hand en stelde zich voor echt relaxt, er was ook een Nederlandse dame die ook full time skileraar is dus heb daar nog even mee lopen praten, het Nederlands praten ging echt moeizaam na bijna twee maanden Engels lullen. Toen iedereen aan het werk gezet was moest ik wat papieren invullen voor de belasting en voor mijn skipas en dat soort zaken, daarna liet Robert één van de managers mij alles zien wat voor mij van belang was. Dit was leuk en bovendien leerzaam want weet nu welke liften te pakken en welke niet en waar te zijn als er lessen zijn. Ik begin nu full time met het lesgeven in het kids camp, dit houdt in dat ik les ga geven aan 3-6 jarigen. Daarna mag ik naar de snowschool en mag ik privé en groepslessen geven aan kinderen boven de zes en volwassenen, Zoals vandaag met deze regen waren er weinig kinderen dus hadden veel leraren weinig te doen, je wordt ondanks dat je dan niet veel werkt toch voor minimaal vieruuruitbetaald, dat is natuurlijk wel goed geregeld. Cypress Mountain is wel kleiner en minder spectaculair qua skiën dan Whistler maar het komt de sfeer zeker ten goede. Ik ben dus echt blij dat ik deze keuze heb gemaakt en dat ik de kans heb gekregen om als skileraar te werken. Het ging dus allemaal wel heel snel en het was ook best vermoeiend om alles zo snel te verhuizen en gelijk ook te beginnen met het hele skileraar verhaal maar hier spreekt wel een vermoeid maar voldaan man. Het voldane gevoel komt vooral van de positieve indrukken die ik vandaag heb gekregen van Cypress Mountain en de mensen die er werken. Vandaag wil ik vroeg slapen want moet morgen al om 8.30 op de berg zijn hetgeen betekend dat ik om 7.15 de bus moet pakken in North-Vancouver. Morgen is dus mijn eerste echte werkdag hetgeen ik toch wel een beetje spannend vind maar heb er wel echt zin in.
Nog een leuk verhaaltje uit Whistler.
Op de dag dat ik vertrok hadden we nog twee Australische dames over de vloer die een kamer kwamen bezichtigen in het huis, er was namelijk een kamer vrij na mijn vertrek. Het waren twee leuke verschijningen en Brad en Louis trokken alles uit de kast om indruk te maken op de betreffende dames, dit scheen te lukken want ze wilden het liefst nog de zelfde avond intrekken. De twee dames blijven ook tot eind April en zo lang loopt de huur van het huis ook, ideaal dus. Jemma had echter weer iets aan te merken, ze had namelijk net mail contact gehad met twee Engelse jongens en gezegd dat ze welkom zijn om op het uitklap-bed te slapen als ze geen kamer kunnen vinden, deze jongens arriveren namelijk pas maandag. Ook had ze gezegd dat ze de vrije kamer mochten bezichtigen, deze jongens blijven echter maar tot midden Maart. Het lijkt me dus duidelijk dat de dames de voorkeur krijgen en dat ze zo snel mogelijk het huis in moeten want tijd is geld. Jemma vond dat we dat niet konden maken tegenover deze Engelse jongens want ze had net gezegd dat ze naar de kamer mochten kijken, na een felle discussie en wat tranen bij Jemma van iritatie was er nog niks beslist. Even later in de jacuzzi wisten de jongens mij te melden dat de dames morgen in het huis zouden zitten, en zo geschiedde de dames zitten in het huis en iedereen is blij. Ik voel me ook beter want mijn plek is nu meer dan ingenomen hetgeen voor financiële rust zorgt bij mijn ex huisgenoten.
Groeten vanuit Vancouver
Shall I stay or should I go?
Beste lezers,
Gisteren ben ik richting Vancouver gegaan voor mijnsollicitatie met Cypress Mountain, dat betekende vroeg opstaan en de bus in. Het is ruim twee uur vanaf hier tot Vancouver dus best een eindje rijden. Eenmaal aangekomen in Vancouver moest ik twee bussen pakken tot ik dan eindelijk in Cypress Mountain aankwam. Het interview was om één uur gepland en ik was dan ook exact op tijd. Gewapend in Brad zijn nette broek en schoenen had ik een gesprek met Kelly, de assistent manager van de snowschool. Dat verliep allemaal prima, wel raar om te gaan vertellen waarom je zo goed bent en geschikt bent voor de job, zeker in het Engels. Aan het eind wist ze mij te vertellen dat het qua Cypress Mountain betreft allemaal rond is maar ze wilde me wel een week de tijd geven om een beslissing te maken omdat ik ook mijn situatie hier in Whistler had uitgelegd. Ik heb die week echter niet nodig, ik neem de baan! Het is full time werk en ga werken met hele kleine kinderen tot volwassenen. Ik heb wel getwijfeld maar uiteindelijk heb ik toch voor het skileraar verhaal gekozen. Ik word er goed voor betaald en sta maanden achter elkaar op de ski's. Ik ga morgen met Brad het zogenaamde fresh tracks pakket doen, dit houdt in dat je als eerste de lift in mag en dan daar een uitgebreid ontbijt krijgt omvervolgensde verse pistes te mogen bereiden. Ik ben benieuwd, vandaaag was het -20 graden hetgeen zorgt voor super sneeuw maar ook hele koude vingers.Ik ga het hier even bij laten morgen een uitgebreid verslag, nu lekker slapen en morgen skiën voor één van de laatste keren.
* speciaal voor mijn trouwe volger Karin: als ik een adres heb ik Vancouver ben je de eerste die het weet en ik zal dan met alle liefde jou pakketje ontvangen.
Groetjes van de kersverse skileraar van Cypress Mountain.
Nieuw huis en zal het dan toch lukken?
Beste lezers,
Na ruim een maand heb ik eindelijk een vast dak boven mijn hoofd: een huis met drie slaapkamers en drie badkamers. Het huis is van alle gemakken voorzien, TV's in alle kamers, wasmachine, droger, en zelfs een afwasmachine. Het huis is dan ookgehuisvestin de buurt Montebello, de naam zegt het al het is hier heel mooi. Het is ook echt een buurt waar de rijken der aarde een optrekje hebben omdat het kan en de lokale grootgrondbezitters zijn er ook te vinden. De ene na de andere grote 'four wheel drive' passeert hier derevue, wij gaan echter nog gewoon met de bus of lopend, want dat kan nu: lopen naar het dorp echt ideaal. De eerste avond was het gelijk raak: Wij ( Brad en Ik ) wilde snel mensen erbij hebben om het benodigde aantal van zes personen in het huis te krijgen, Jemma vond echter dat we rustig moeten afwachten want ze wilt zeker weten dat we met mensen in het huis komen waar zij mee kan leven, de vraag is echter of deze mensen met haar kunnen leven maar dat snapt ze blijkbaar niet. Die zelfde avond hadden we gelijk een paar mensen over de vloer: Tracy een dame die Brad en ik helemaal hadden ingepakt tijdens een busrit en ze wilde graag met ons wonen maar onder geen beding wilde ze een kamer delen met Jemma, ok fair enough. Toen was er nog ene Rachad een Indiër een totale vreemde gast dus dat werd hem niet. Maar last but not least was er Louis uit Engeland, negentien jaar en hier voor het skiseizoen. Hij kende Jemma al vanuit Vancouver en hij kwam direct over als een goede gozer, hij bleef de hele avond beetje hangen en Brad en ik wisten het wel: hij moet het huis in. Jemma hakte de knoop door en vroeg: 'Guys, can this guy move in'?' wij antwoordenbevestigenden zodoende zijn louis en Brad nu samen de kroeg in. We moeten nu nog één kamer vullen en dat is een kamer met een tweepersoonsbed dus we moeten een stelletje vinden, we hebben net een advertentie op het wereld wijde web gezet dus dat moet binnenkort ook wel lukken zeker met de foto's die erbij staan. Ik heb dus nueindelijkeen woonplaats in Whistler maar guess what? Ik kreeg rond vier uur een telefoontje ik nam niets vermoedend op en het bleek de vrouw van Cypress Mountain te zijn ( het skigebied in Vancouver ) en ze vroeg me of ik binnenkort een interview wilde voor een baan als skileraar, ik was stomverbaasd enantwoorddeiets dat op een yes moest lijken, nu heb ik morgen een afspraak om 12.00 uur. Ik probeer dit nog te verzetten want alles moet perfect lopen met de bussen wil ik dat halen. Ik ga er maar gewoon heen en zie wat zij mij te bieden hebben, ik wilpersedeze maand nog hier blijven om nog met Brad te skiën en lekker lol te hebben. Er komen ook weer iets meer banen vrij hier in Whistler dus als het skileraar verhaal niets wordt dan ga ik hier alles op alles zetten om een baan te vinden als 'whatever'. Louis is een schoonmaker en hij maakt schoon in allemaal hele grote huizen, vaak blijft er wat achter in de koelkast en dat neemt hij dan mee. Hij had dan ook vier zakken vol met eten en drinken toen hij hier kwam intrekken, een bonus natuurlijk. Pavlo onzeOostblokvriend heeft het minder getroffen hij is ontslagen over de telefoon want het was te rustig op zijn werk, hij werkte voor een grotendeels Frans bedrijf met veel Franse of Frans-Canadese dus het eigen volk werd natuurlijk aangehouden en hij alsOekraïenseAustraliër moest het veld ruimen, jammer. Hij was dan ook niet blij en rookte maar even een sigaretje extra. De knie is trouwens weer hersteld, hij is soms nog een beetje pijnlijk maar dat zal wel veranderen, ik heb wel mijn hele armen vol zitten met bulten waarschijnlijk door dezogeheten: 'bed bugs' van mijn bed in het hostel. Het zal vanzelf over gaan zegt iedereen, dat hoop ik dan maar. Ik ga er nu een einde aan maken na een lang verslag, morgen om 8.15 de bus in naar Vancouver voor desollicitatie. Morgen komt er een filmpje en foto's van het huis op de site, als dat niet lukt dan overmorgen want ben morgen in Vancouver en daarna hebben we hier een klein feestje.
Groetjes vanuit mijn nieuwe huis,
Joris.
Knallen einde 2010 en het nieuwe jaar.
Het voor mij persoonlijk zeer geslaagde jaar 2010 heb ik met een knalafgesloten, niet met de knal van een champagne fles maar die van een valpartij op de ijzige pistes rond 'the pique' het hoogste punt in Whistler. Ik bleef met één ski haken in een hobbel en tien meter verder kwam ik tot stilstand met enkel één ski aan en een intense pijn in de knie. Ik was wel vaker gevallen maar dit deed echt pijn. Na twee minuten rust verder geskied tot aan beneden, dit ging zeer ongemakkelijk en met aardig wat pijn. Gelukkig kon ik nog wel een beetje kracht zetten dus wist eigenlijk wel zeker dat het niets ernstigs was. Toen we eenmaal beneden waren ging het lopen echter zeer moeizaam en was de knie heel blauw en dik. 'Binnen drie dagen ski ik weer' zei ik toen. Na drie dagen zat ik echter bij de dokter en dat was vandaag, foto's gemaakt en gelukkig niets ernstigs. Ik ben naar de dokter gegaan omdat het helemaal niet herstelde en het lopen zeer moeizaam bleef. Gelukkig gaat het vandaag al beter en kan ik weerenigszinsnormaal lopen. Nu moet ik wel alles met de verzekering regelen want die 600$ die ik mocht neertellen voor een paar fotootjes en een 5 minuut lang bezoek aan de dokter wil ik natuurlijk wel terug. Ik ben heel opgelucht dat het allemaal goed is en dat ik misschien over een kleine week weer kan skiën. Ik mocht van de dokter weer skiën als het goed voelt dus hopen dat het snel beter gaat. Genoeg over de vervelende knie. Oud en nieuw was zeer geslaagd, eerst met een heel stel gegeten en daarna lekker gedronken en beetje lopen ouwehoeren. Een paar Australische gozers waren een drankspel aan het doen waar je u tegen zegt, bij elk rondje mocht er weer iemand één of twee biertjes achterover tikken, een rondje duurt twee minuten trouwens. Na het spel raakte we al snel aan de praat met deze gozers, mijn naam bleek te moeilijk voor een toch vrij beschonken Aussie dus noemde hij me maar Amsterdam, prima joh. Daarna verplaatste het feest zich naar de lounge kamer waar er zeer fanatiek tafelvoetbal werd gespeeld, zo fanatiek dat de baas van het hostel evenpoolshoogtekwam nemen of alles wel in orde was. Onze grote vriend Brad was weer eens te dronken en dat uitte zich dan ook in het dorp waar we na het tafelvoetballen waren beland. We probeerde nog even ergens binnen te komen maar ofwel Brad was te uitbundig of het was simpelweg vol. Dus gingen we maar lekker buiten wachten op het vuurwerk. Natuurlijk had Brad daarna weer een geweldig idee: een bubbelbad zoeken. Hij was namelijk aan de praat met een stel dat claimde een bubbelbad te hebben, hij dus fanatiek op zoek maar natuurlijk werd dit niets, want het bubbelbad was afgesloten. Toen zijn we naar het hostel gegaan om aldaar nog wat drankjes te doen. Al met al een leuke avond. Ik heb nu al drie dagen niet kunnen skiën en dat begint toch echt te vervelen, morgen ga ik eens met Cypress Mountain bellen kijken of ze mij nog willen hebben als skileraar. Ook ga ik even het dorp in op zoek naar een baantje hier. Je moet toch wat als je niet de bult op kan. Er was gelukkig ook goed nieuws en dat is wel dat mijn vader, Tim en Boy mij komen opzoeken, dit zal vanaf elf februari tot achttienfebruarizijn, echt top. Dit wist papa mij te vertellen toen ik net was gevallen dus dat mag wel een 'pleister op de wonden' worden genoemd. Het nieuwe jaar was hier natuurlijk negen uur later hetgeen mij in staat stelde om om drie uur 's middags met het thuisfront te bellen en ze al een prettig nieuw jaar kon wensen,echt leuk natuurlijk om nog wat van thuis mee te pikken. Ik ga weer lekker met het pootje omhoog liggen, allemaal een prettig nieuw jaar gewenst!
Groetjes,
Joris.
