Papa vertelt...
Inmiddels zijn we aangeland in Whistler, alwaar we onze intrek hebben genomen in een prachtig hostel, een voormalig atletenverblijf net buiten het dorp, waar Nicolien Sauerbreij en de haren zich een jaar geleden voorbereidden op hun olympische missie. Daar voel ik me, temidden van bijna alleen maar jongelui, helemaal een ouwe bok, maar niemand die me vreemd aankijkt. Gelukkig is het nieuws dat Nederland de afgelopen maanden beheerste - de zedenzaken in de katholieke kerk en op de kinderdagverblijven - niet tot Canada doorgedrongen. Anders zouden ze er nog wat van gaan denken, een bijna vijftiger met drie jonge knullen van nog geen twintig jaar oud.
Joris is hier kind aan huis, gezien de enthousiaste begroeting maandagochtend door de lieftallige dames achter de balie. Dat kwam goed uit, want mijn creditcard weigerde elke vorm van dienst. ,,No problem sir, we know Joris. You can pay later.' Joris' vrienden noemen hem de manager, ik weet nu waarom.
Ook bij de uitgifte van lifttickets was het pasje nog altijd zo dood als een pier, waardoor Joris andermaal uitkomst moest bieden met zijn zuur verdiende Canadese centjes. Ter compensatie besloot ik aan de grond te blijven en me nuttig te maken met het oplossen van mijn creditcardprobleem en het doen van boodschappen. Geen feestje, dat laatste, want voor een simpel halfje brood vragen ze hier omgerekend ijskoud vier euro. Ja, boodschappen, want we wilden het echte hostelleven proeven met het koken temidden van tientallen anderen. Dat laatste kwam er niet helemaal van, omdat ik in de Ierse pub was beland na de boodschappen en daar nog steeds zat toen de mannen het skiën er op hadden zitten. Twee 'jugs' vol met Iers bier verder, geserveerd door een bijzonder kort gerokte en buitengewoon enthousiaste medewerkster, met aansluitend nog een busritje naar het hostel, maakten dat we even gingen liggen toen we waren aanbeland in de luxe vierpersoonskamer, die we dus helemaal voor onszelf hebben. Binnen een minuut was ik vertrokken (het was per slot van rekening drie uur 's ochtends Nederlandse tijd), om pas drie uur later weer wakker te worden. De (jonge)mannen ronkten toen nog steeds alsof ze er geld mee konden verdienen. Daarna toch maar de spaghetti gemaakt, want Tim, Boy en Joris hadden er eerder op de dag in de barre omstandigheden (sneeuwbuien en harde wind) flink aan getrokken.
Aan sneeuw geen gebrek hier. De afgelopen dagen is er weer een meter gevallen. Persoonlijk zeg ik: genoeg is genoeg. Doe nu maar even een zonnetje. Naar het schijnt, laat hij zich eind deze week in volle glorie zien, dus daar vertrouwen we maar op. Tegen die tijd zijn we weer in Vancouver, waar me midden in het uitgaanscentrum een prima hotel hebben, nota bene boven een Ierse pub en een soort van bar/dancing. Van uitgaan is het nog niet echt gekomen, ook omdat we tegen de avond steeds de man met de hamer tegenkomen.
Overigens hadden we meteen op onze eerste avond (vrijdag jl) wel meteen succes. Een drietal Canadese meisjes zocht enige vorm van bescherming bij ons omdat het werd belaagd door hongerige Canadese jongens. Uiteraard hebben wij asiel verleend en kwamen zo te weten dat een van hen naar de schone naam van Valéry Chateauneuf luisterde. ,,Valéry Soixanteneuf', grapte een van ons, maar ze was te dronken om de boodschap mee te krijgen. Een uurtje later was ons prettige gezelschap alweer verdwenen, maar niet voordat een van ons door de minst bezopen van het trio spontaan was gezoend. Nee, ik zeg niet wie de gelukkige was. Oké, ter geruststelling voor Marte: Tim was het niet.
Inmiddels is het dinsdagavond zes uur Canadese tijd en benut ik de tijd dat de jongens zich opmaken voor de eerste echte uitgaansavond om dit verslag af te maken. Grappig om te zien hoe de drie met het een en ander omgaan. Joris is gemakkelijk geworden gedurende drie maanden nomadeleven en trekt zonder enig nadenken het enige bloesje dat hij bij zich heeft voor de zoveelste keer aan. Tim vertrouwt op de goede zorgen van ondergetekende en maakt straks goede sier met een geleend lichtblauw overhemd. En dan hebben we Boy, door ons al omgedoopt in Mooiboy. Elk haartje in de juiste richting, gepoederd en gezalfd, een overhemd volgens de laatste mode met daaroverheen ook nog een stijlvol singletje. Boy maakt vanavond absoluut de meeste kans op een verlaat valentijnsgeschenk. Al denk ik wel dat we hem daar een beetje bij moeten helpen.
Nog even een laatste alinea over de wintersport, naast het bezoeken van mijn zoon en hun vriend, de belangrijkste reden van ons bezoek aan Vancouver en Whistler. Op Cypress Mountain, waar Joris werkt als skileraar, is het klein maar fijn. Erg leuk om te zien hoe zoonlief al die kruimels steeds weer opraapt en uiteindelijk in een pizzapuntspoor achter zich aan krijgt. Vanmiddag mocht ik in het prachtige skigebied van Whistler zelf achter de meester aan, waarbij een gevoel van trots nauwelijks was te onderdrukken. En ik ging er nog beter van skiën ook.
Tim is volop bezig met het maken van 'zieke' sprongen op zijn snowboard. Hij is van ons gezelschap de enige die Joris zonder probleem bijhoudt en hem ook off piste kan volgen. Boy begon zaterdag - terwijl Tim vanaf de hotelkamer de sportwebsite van De Gelderlander bijhield, sinds kort zijn bijbaantje - matig met slechts een handvol afdalingen voor zijn dagkaart van 70 dollar. Het regende, dus dat was wel een excuus. Maar Boy heeft inmiddels veel bijgeleerd. Zijn humor had hij eerder al geëtaleerd, nu komt ook het zelfvertrouwen bij onze beginner. We waren hem wel steeds kwijt trouwens op Cypress. Onze half-Aziaat sneeuwde helemaal onder temidden van de Chinezen, Koreanen en Japanners die de berg ten noorden van Vancouver tot de hunne hebben gemaakt.
Joris is vooral onverstoorbaar. Hij geniet van onze aanwezigheid en maakt er verder weinig woorden aan vuil. Onze kleine jongen was al lang niet klein meer, maar is nu ook echt een volwassen vent geworden. Een vent die zijn kansen pakt, geniet van alle ontmoetingen en ervaringen en er verder niet om maalt dat hij hier in eenvoud (zijn kamertje bevat slechts een luchtbed) moet leven om rond te komen.Mooi om van dichtbij mee te maken. En we gaan daar nog een paar dagen heel hard van genieten. En van onze huurauto natuurlijk. Een Dodge Caravan. Daar past het Fordje Ka van echtgenote Petra vier keer in.
Groet,
Peter Kemperman (het volgende verslag is weer van Joris zelf)
Reacties
Reacties
Ik lees het al, jullie hebben het goed naar de zin! Leuk je verhaal en Canadese ervaringen te lezen Peter. Nog heel veel ski- en uitgaan plezier met z'n allen, geniet er van en sterkte met de jetlag, tegen de tijd dat je terug gaat is ie wel over hoor!
Groeten uit Canada, Kimberley BC
Regelmatig slaan we de sportkrant op maandag open om teleurgesteld vast te stellen dat onze favoriete columnist er blijkbaar een week eerder al had ingestaan. Gelukkig maakte Sien me er op attent dat we nu digitaal kunnen genieten van een fraai stukje proza.
Ik zie het al helemaal voor me: een iets grijzende, sportief geklede man uit de Achterhoek genietend tussen alle jongeren in kroeg en disco. En hij geniet met volle teugen. Ondeugend twinkelende ogen, die niets ontgaan wat er om hem heen gebeurt. Hij voelt zich natuurlijk veel jonder dan de bijna vijftig en hoopt op alle gebieden aan te kunnen haken. Het moet wel een heerlijk gevoel zijn.
Mannen, maak er een hele gezellige week van op de ski's en ook off-piste.
Dan genieten wij de volgende week weer van de verhalen van Joris Driepinter (of threejugger)
Ik krijg tranen in mijn ogen van je verhaal Peet! Echt heel mooi. Dit vergeten jullie boys nooit meer wat jullie daar meemaken. En Peet die grijze haren dat zegt toch niets...in je hart blijf je jong! Ha, ha En dat straal je ook uit hoor! (grapje hoor) Lieve mannen, geniet van alles wij denken aan jullie! Kus Karin
Lieve Peter,
Wat ontzettend leuk om je verhaal over je verblijf bij Joris te lezen.
Bijzonder om mee te maken he.Geniet nog even en tot later ziens in Nederland.
Lieve Peter,
Een hele krant vol!! Meer een roman eigenlijk, je kunt de beelden voor je zien. Ik lees wel dat je super goed voor de jongens zorgt. Geniet nog van de laatste dagen.
Groet aan de jongens, speciaal aan Joris natuurlijk en voor jou.
geweldig verslag. Je kan duidelijk afleiden waar Joris zijn schrijftalent vandaan heeft, goed gebruik van woorden om droge humor te beschrijven. Lijkt me geweldig daar allemaal. Boy heeft er dus weer eentje van zn lijstje af kunnen strepen. Binnenkort carnaval, dit dus als opwarmertje. Ik heb Joris altijd iemand gevonden die zichzelf blijft in welke situatie dan ook, dat waardeer ik dan ook het meeste aan hem. Goed, ik hoor nog veel van je
lieve allemaal,
wat kun je hier nog op zeggen? Prachtig verhaal, leest inderdaad als een roman, zoals Bep schrijft. Ik hoop dat het zo goed blijft gaan. Hebben jullie nu wel weer geld?
liefs thea
Heel mooi verhaal..... ben benieuwd naar alle verhalen van de jongens! Joris ik heb Kat al op de flikker gegeven dat ze jou niet meer volgt! hopen dat ze dat weer snel oppakt!
Lieve jongens!
Met tranen in mijn ogen gelezen, ik mis joris nu ook wel hoor..
Klinkt allemaal super, ik hoop dat jullie de laatste paar dagen kunnen genieten van een zonnetje en een koud biertje en veel gezelligheid. Maar dat laatste is vol aanwezig zo ver ik lees.
Groetjes aan iedereen van ons!
xxxJosephine
Haha prachtig verslag, dit keer van Peter maar het blijft leuk om te lezen! Ik ben nu wel erg benieuwd wie het meisje heeft gescoord.. maar dat zal ik nog wel te horen krijgen denk ik. Goed om te horen dat 'de manager' zich volop heeft ontwikkeld! Ik kijk uit naar de volgende verslag, succes daar.
reinout
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}
