Het is kwart over acht op de vroege zaterdagochtend. Vanaf mijn iPad richt ik andermaal het woord tot jullie. Dat was eigenlijk niet het plan, maar ik kan nu eenmaal moeilijk nee zeggen. ,,Wil je nog een keer schrijven pap?', vroeg Joris donderdag en wie ben ik om dat te weigeren. Bovendien is hij de komende twee maanden weer helemaal op zichzelf aangewezen, een beetje steun op de valreep kan geen kwaad.
De trip zit er dus bijna op. Een uurtje of zes skiën nog en we begeven ons weer huiswaarts. Buiten is het strak blauw, net als gisteren. We hebben er lang op moeten wachten, maar worden uiteindelijk rijkelijk beloond. Niet dat het skiën zelf zoveel beter gaat nu de dikke bril niet meer op hoeft, maar nu kunnen we wel genieten van de fenomenale uitzichten. Cypress Mountain stond vooral daar om bekend en maakt dat wat mij betreft helemaal waar.
Nu de zon eindelijk schijnt, komen natuurlijk ook de locals uit hun holen en is het wachten bij de liften. Dat gaat hier heel beschaafd en is meteen ook een megaverschil met de Alpenlanden, waar meestal het recht van de sterkste en de brutaalste geldt. Hier rits je keurig, niemand die zich daar niet aan houdt, en neem je niet eerder plaats in je stoeltje omhoog dan nadat de liftboy 'how are you guys' of'have à nice day sir' heeft geroepen. Die vriendelijkheid, die je hier overal treft, kun je gemaakt noemen, maar is wel een verademing.
Minder vriendelijk ging het er gisteravond aan toe in de ijshockeywedstrijd tussen de Vancouver Giants en de Seattle Thunderbirds. Na vijf minuten al gingen de handschoenen uit en werd het gevecht pas beëindigd toen de heren al rollebollend over het ijs gingen. Natuurlijk kwamen we daar ook voor en gelukkig werden we rijkelijk beloond met tal van opstootjes. De echte club hier in de stad is de Vancouver Canucks, maar 115 dollar voor een kaartje vonden we al te gortig. Nu hadden we voor hetzelfde geld vier tickets en even goed een vermakelijke slotavond.
Het zit er op en dus tijd om de balans op te maken. Allereerst: Boy is niet alleen een Mooiboy, maar ook een bikkel. Binnen drie dagen al haakte onze beginner qua snelheid aan en op donderdag, toen de sneeuw maar uit de lucht bleef vallen, ging hij zelfs tot zeven uur 's avonds door. Dat kan hier, omdat nagenoeg elke piste (dat zijn er niet zoveel hoor op Cypress Mountain) is verlicht. Die verlichting was wel prettig, want toen zag je weer wat tussen de vlokken door. Wel 'vet', om de woorden van de jongelui te herhalen, om door een laag van zeker twintig centimeter verse sneeuw naar beneden te glijden. Tim voelde zich op zijn snowboard helemaal in zijn element en Boy waagde het zelfs om een enkele keer voor de reisleider te finishen, maar ik heb hem toen even duidelijk gemaakt dat dat nu ook weer niet de bedoeling was. Boy is een brave jongen en heeft het sindsdien niet meer gedaan.
Tim was vooral in Whistler in zijn element. Logisch, want Whistler is the place to be voor jongelui die goed kunnen boarden en skiën. De mogelijkheden zijn eindeloos, waarbij vooral off piste het avontuur lonkt. Helaas was het weer matig, waardoor niet alle liften open waren, maar desondanks hebben Tim en Joris zich er goed kunnen uitleven. Boy en ondergetekende trokken in de ochtenduren ons eigen spoor en sloten 's middags, toen de cracks de beentjes al een beetje vol hadden, weer aan.
Over 'een beetje vol' gesproken. Dat was zeker van toepassing op Thomas, onze Duitse vriend in de karaokebar in Whistler city. Ik heb er nog spijt van dat ik hem geen dertig dollar heb laten betalen voor een glas bier, nadat hij door het barpersoneel was drooggelegd. Maar Thomas was behalve dronken ook onverstaanbaar en onuitstaanbaar, dus we waren hem liever kwijt dan rijk. Wie we liever nog wat langer aan onze zijde hadden gehad, waren twee Engelse dames. Zij vertrouwden ons al snel toe dat het 'even worse' kon, nadat we enkele optredens hadden gehoord. Vervolgens betuigde een van de twee aan mij haar oprechte spijt dat zij zonder diploma wel een baan als skileraar in Whistler hadden gekregen en Joris niet. Uiteraard vroeg ik of haar mooie bruine ogen een beetje hadden geholpen, hetgeen me een goede zin leek om haar wat langer bij ons aan de tafel te hebben, maar het mocht niet baten. Ze moest er met haar vriendin echt weer vandoor. Al mijn inspanningen waren natuurlijk bedoeld voor de jongens, voor wie het in het hostel qua vrouwelijk schoon wel erg behelpen was. Qua kledingadvies, zo oordeelden we, moesten ze allemaal een keer naar Mooiboy, en verder leek het volgens Tim wel of ze een soort van drakencompetitie (wie is het lelijkst) hielden.
Als je zo een week met elkaar optrekt, leer je elkaar natuurlijk goed kennen. Leuk om te zien hoe zo'n rustige en serieuze jongen als Boy zich ontpopte tot gangmaker, waarbij we af en toe in de stuip hebben gelegen van het lachen. Boy had vooral Joris op de korrel, omdat Joris, elke keer als hij zich op Cypress bij ons voegde als hij weer een uurtje vrij had, steeds enkele dames in zijn spoor mee nam. Die dames waren natuurlijk gewoon collega's, maar Boy maakte daar al snel heel wat meer van en verzon hele/hete conversaties ( '' Ow Ramona ich liebe dich'') in het Engels en Duits om aan te geven welke kant het op zou kunnen gaan. Joris zei, zoals altijd, wijselijk niets. Hij glimlachte alleen maar. Ja, laat Joris maar schuiven. Het is me de afgelopen week wel duidelijk geworden dat iedereen hem hier graag mag en hij aan contacten geen gebrek heeft. De geplande einddatum van 24 april gaat hij dan ook zeker halen. ,,Ik denk dat ik nog tijd tekort kom zelfs, want ik wil nog een paar keer naar Whistler, eigenlijk ook nog wel naar Sun Peaks en als het even kan voor een paar dagen naar Amerika. En dan moet ik tussendoor ook gewoon nog werken', sprak mijn zoon, die ik in de toekomst nog wel vaker voor langere tijd zie uitvliegen.
Dat laatste is wennen voor zijn vader en moeder, maar nu we allebei van nabij hebben gezien met hoeveel gemak en met hoeveel plezier hij dit avontuur beleeft, kunnen we zijn wens om uitdagingen aan te gaan alleen maar toejuichen. Overigens heb ik Boy gisteravond gevraagd of hij al wist waar onze volgende reis naar toe zou gaan. We zijn per slot van rekening een team geworden. Boy, half Indonesisch, suggereerde Bali. Onder het genot van een jug Kokanee hebben we er even over geboomd en werden we hoe langer hoe enthousiaster. De vraag is natuurlijk wel in hoeverre de ouwe bok die dit schrijft zijn houdbaarheidsdatum niet overschrijdt.
Inmiddels zijn we een uurtje verder en lopen de liften. Tijd om naar buiten te gaan en het weer te proberen. De zwakke rechterknie protesteert hevig na vier dagen raggen. Boy en Tim zijn de bult reeds op en Joris is ongetwijfeld druk met het oprapen van kleine Aziaatjes, die de kunst van het skiën onder de knie proberen te krijgen. Hopelijk zet Joris dit verhaal vanavond nog op zijn weblog, zodat iedereen weer bij is als we voet zetten op Hollandse bodem en Tim zich weer in de armen kan vleien van zijn Marte. Tim heeft haar keurig elke dag gemaild en op mijn vraag of hij ook wel eens wat terug kreeg, was het antwoord: ja hoor, een heel boek. Tim vond het overigens ook wel lekker om met Boy het bed te delen, al hadden de mannen op een gegeven moment van de extra kussens een soort van schot gemaakt. Was Tim bang dat hij in zijn slaap Boy voor Marte zou houden? Of was Boy bang dat dat zou gaan gebeuren? Op die vragen heb ik geen antwoord. Wel weet ik dat we er goed aan hebben gedaan Joris op te zoeken. Joris genoot er zichtbaar van, wij hebben een fantastische week gehad en ik weet nu dat het goed is dat we hem nog even twee maanden moeten missen.

Groet van Peter (en de volgende keer is het echt Joris weer die schrijft, al kan dat best even duren gezien zijn drukke programma)

Ps: namens ons allemaal bedankt voor de leuke reacties (en ja Anja, je had gelijk, ik ben nu ik naar huis ga eindelijk over mijn jetlag heen)